We zijn vaak op reis of onderweg voor langere periodes en dan laten we vrienden en familie achter. Vroeger moesten we brieven schrijven of een telefooncel zoeken om naar huis te bellen om te vertellen dat we goed waren aangekomen en hoe de vakantie tot nu toe was. Maar tegenwoordig is het contact naar huis, naar vrienden en familie zoveel makkelijker dan vroeger. We sturen regelmatig foto's en updates via de app of we bellen even naar huis, waar je dan ook bent, want overal heb je bereik. Het contact gaat op deze manier heel makkelijk op afstand. Maar wat als je onverwachts naar huis moet omdat een van je dierbare onverwachts ernstig ziek is of sterft? Dan is eigenlijk alles ver weg.
Wij kregen afgelopen januari zo’n telefoontje. We waren in Spanje om te overwinteren, en daar was dan het telefoontje, aan het einde van de middag, of we direct naar huis konden komen om afscheid te nemen. In eerste instantie is er stress en paniek maar dan neemt je automatische piloot het over en begin je met inpakken.
“ Mijn vader was opgenomen in het ziekenhuis omdat hij zo benauwd was. Er bleek vocht in zijn longen te zitten, na verder onderzoek kwamen ze erachter dat hij een slechte hartpompfunctie had en daarbij een flinke hartkleppen lekkage. Hiervoor kreeg hij via een infuus stevige medicijnen om zijn hart flink te laten werken, maar toen ze deze weer wilde afbouwen zagen ze geen eigen hartpompfunctie meer. En was de conclusie dat hij niet lang meer te leven zou hebben.”
Na een paar uur was alles ingepakt en waren er boodschappen gedaan voor onderweg, maar het was te laat om opdat moment nog te gaan rijden. We proberen te slapen maar met dit nieuws en de stress die erbij komt kijken, slapen slecht. Vroeg in de morgen nemen we heel snel afscheid van onze vrienden en buren op de camping en als de slagboom open gaat vertrekken we richting huis. Onderweg hebben we continu telefooncontact en worden we op de hoogte gehouden van de situatie.
Na twee volle dagen rijden en 2000 km komen we aan in het ziekenhuis. Gelukkig zijn we niet te laat en kunnen we elkaar in de armen nemen. We zijn nu een paar maanden verder en gelukkig hebben we nog geen afscheid hoeven nemen, maar mijn vader is wonder boven wonder stabiel en geniet van de dagelijkse dingen en de mensen om zich heen.
“ De dagen na het telefoontje kreeg hij een klein beetje eigen pompfunctie terug en konden ze via zijn lies een klip op zijn hartkleppen zetten, zodat de lekkage minder zou worden. Stapje voor stapje zagen ze een kleine vooruitgang en kwam mijn vader in een stabiele situatie, spannend, maar stabiel.”
Na zulke momenten ga je weer nadenken dat het leven niet vanzelfsprekend is en dat het zomaar afgelopen kan zijn. Dit was weer een bevestiging om in het nu te leven, en niet alles uit te stellen tot later, want wie weet is er geen later.